Stara crkva kako je u narodu prozvana Stara pravoslavna crkva, nalazi se na Baščaršiji u Sarajevu. Ona je među najstarijim i najvrednijim kulturno-istorijskim spomenicima ovog grada. A pored ikona koje datiraju još iz XIII veka, u sebi krije i jednu tužnu priču.

Početak te tužne priče, odigrao se 1992. godine. Venčanje koje je trebalo mladencima zauvek da promeni život na bolje, prekrojilo je njihove sudbine u tragičan događaj. 

Tačno pre 27 godina u toku referenduma o nezavisnosti Bosne i Hercegovine na kojem su se izjašnjavali samo Muslimani i Hrvati ovaj tužan događaj je kako neki navode doveo do eskalacije sukoba i rata na tim prostorima.

 

Posle venčanja u hramu Preobraženja gospodnjeg, mladenci su nastavili put Stare crkve na Baščaršiji kako bi dočekali sve goste i održali svadbeni ručak i veselje u dvorištu crkve. Mladence Milana Gardovića i Dijanu Tambur venčao je prota Voja Čarkić, pa su se svi uz svatove uputili u Dom svete Tekle u dvorištu Stare crkve.

Svoje automobile ostavili su u neposrednoj blizini kako ne bi dodatno otežavali saobraćaj, a oko 100 svatova peške se uputilo na veselje. Međutim, kod ulaska u crkvu svatovskoj koloni put je preprečio beli “golf” u kome su bila četiri muškarca.

Kasnije će se ispostaviti da su unutra sedeli Ramiz Delalić - Ćelo, pripadnik zelenih beretki, Suad Šabanović, Muhamed Švrakić i Taib Torlaković. Svi od ranije poznati organima gonjenja zbog kriminalne prošlosti.

Četiri kriminalca predvođena Delalićem izašli su iz automobila i nasrnuli na mladoženjinog oca, starog svata, Nikolu Gardovića, barjaktara svatovske kolone.

Stara crkva je jedan od najstarijih i najvrednijih kultuno-istorijskih spomenika Sarajeva - Nalazi se nedaleko od Baščaršije, odnosno u njenom starom delu koji je urbanizovan za vreme austrougarske uprave tokom ispravljanja toka reke Miljacke. Prvi put se u turskim spisima pominje 1539. godine, i pretpostavlja se da je izgrađena na temeljima jedne još starije crkve. Odlikuje je stil srednjovekovnih srpsko-vizantijskih građevina. Centralni deo okružen je lukovima i galerijom. Zvonik je dograđen nakon prestanka osmanlijske vladavine 1883. godine, a rekonstruisan 1960. godine, kada je dobio današnji izgled. U unutrašnjem dvorištu nalazi se muzej sa vrednom zbirkom ikona iz vremena od XIII do XIX veka, brojni rukopisi, liturgijski i umetnički eksponati.

Delalić je pokušao da mu oduzme svatovsko znamenje, zastavu Srpske pravoslavne crkve, nakon čega je došlo do komešanja.

Delalić je zatim zapucao iz pištolja i smrtno ranio mladoženjinog oca, dok je njegov saučesnik ranio sveštenika SPC Radenka Mirovića, inače, mladoženjinog zeta.

Posle ubistva, kriminalna četvorka je pobegla a sa sobom odnela i zapalila otetu zastavu.

 

Mladoženjin otac, Gardović preminuo je od rana nekoliko minuta kasnije u kolima hitne pomoći.

Radio-televizija Sarajevo je nakon početka rata u Sarajevu 1992. ispred zgrade Vijećnice snimila dokumentarni program o Ramizu Delaliću, u kome je isti prikazan kao heroj. U ovoj dokumentarnoj emisiji je Ramiz Delalić priznao ubistvo Nikole Gardovića, i naglasio da je to bio muslimanski patriotski akt.

Ko su napadači?

Pored počinioca ubistva Ramiza Delalića zvanog Ćelo, svedoci su kao napadače i saučesnike napada i ubistva prepoznali i Suada Šabanovića iz Zvornika, te Muhameda Švrakića, sina osnivača Zelenih beretki Emina Švrakića. Četvrti napadač je Taib Torlaković, koji je kao i Ramiz Delalić Ćelo, nakon rata ubijen u mafijaškom obračunu u Sarajevu. Ramiz Delalić je odmah nakon početka ratnih sukoba u Sarajevu postao komendant Devete muslimanske brdske brigade Armije BiH, a od Alije Izetbegovića je za zasluge primio pištolj sa posvetom.

Scroll to top